Şeyh Anırali kızdığı müridine sürgüne “sen filan kasabaya git” demiş. Müridi ağlayarak “orası çok uzak bari bana bir eşek verin” demiş. Şeyhte ona yaşlı ve hasta bir eşek verdirmiş.
Yolda giderken eşek ölmüş. Başlamış ağlamaya. Eşek kokmasın diye eşeği gömüp ağlamasına devam ederken oradan geçen biri “neden ağlıyorsun” demiş. O da eşeğin öldüğünü söylese dalga geçerler diye “şeyhim öldü ona ağlıyom” demiş. Adam “şeyhin kim” demiş. mürid şaşırmış aklına şeyhinin ismi gelip” Şeyh Anırali” demiş.adam da “senin şeyhin ne yapardı” demiş. O da “benim şeyhim herkesin yardımına koşar, yolda kalmışlara yardım eder, hastaları iyileştirir” demiş. Adam ona bir miktar para verip “al bununla şeyhine bir türbe yap, burayı da bereketlendirsin, yardım etsin” demiş.
Mürit o parayla bir türbe bir de kendine bir ev yapmış. Zamanla müridin namı çok duyulunca eski şeyhi “şu şeyhi bir görelim bakalım kimmiş” demiş. Çıkmış yola, müridin olduğu yere gelince bakmış saray gibi bir yer, bir sürü hizmetçiler iş görüyor. Şeyhi görünce şaşırmış, yanına gidip yav sen bizim çulsuz mürit değilmisin. Bu duruma nasıl geldin?” demiş. O da “senin verdiğin eşek öldü, onun ölüsünü türbe yaptım öyle geldim” demiş. Şeyh müridinin kulağına eğilip; “sakın kimseye bir şey deme, senin eşeğin babası da benim şeyhimdi” demiş.
Etiketler: Eşeğin Babası da Benim Şeyhimdi, Şeyh Anırali
